Ve en çok seni özledim ben.
Her teyzeyi annen gibi sevmeni.
Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.
Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.
Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.
Islanan sokaklara bakıp duygulanmanı.
Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı.Seni bir kez daha görmek isterdim…
Hiç konuşmadan..
Kısa pantolonlu siyah beyaz halini..
Bir lokma boyunu..
Diz çöküp yere sımsıkı…ama çok sıkı
Sarılmak sana..
Gözyaşlarımı omuzlarına bırakıp gitmek istiyorum şimdi
Sana kim olduğumu söylemeden…arkama bakmadan
Ağladığımı sana göstermeden
Seni çok özledim
Ama çok özledim
ceyhun yılmaz
ayrım gözetmeyen, bize insani değerleri aşılamış, bizden biri olan, gülümseyen, seven, kocaman kalbine sığdıramadığı olmayan barış abimiz. unutulmayan ve eskimeyen şarkılarıyla, yaptıklarıyla, gülümsemesiyle unutulmayacak olandır.
ha unutmadan haykonun yoruma da çok iyi..
Kendine acıma çabaları..
Uyku tutmayan gecede yapayalnızım yine. Kimse yok es dost hiç kimse. Yoklugunu taa en derinde hissettiklerim basucumda. ve bir de tek gerçeklik var bana eslik eden, ölüm. nedense sadece geceleri düsünürüm ölümü. Karanlıktan olsa gerek. sanki gün, ölümsüzmüs gibi. Gün ısıgı yok edemez ki karanlıgı. Ölüm her saniye vurusunda var.
Gidenler mi geldi aklıma ne. Yanındaki hüznü söylememe gerek yok sanırım. Eski kareler, çok ta eski degil hani, uçusuverdi birden bugulu gözler önünde.
Hüzün tebessümünün can yakıcılıgı, Ölen çocuklugun özlemi. Biten ömür telası. Dostların ölümünü seyredis. Çaresizlik. Yani kısacası bir insan ömrü.
Ölüm yaklastıkça.. sahi yaklasan bisey mi bu? Galiba ben uzaklasıyorum. Ondan korkmamayı ögrenmek.. hıh bir günahkar için imkansız. Kimden bahsettigim gayet açık. it gibi titriyorum haberin yok.
Her ölenle öldü bir parçam. Pekte bisey kalmadı geriye. Ne acınacak durumdayım be vay amınakoyim! Yeni yeni üzülüyorum kendime. Çevremdekilere üzülmekten vakit kalmamıssa demek ki..
